Koala ma kontrakt!

Właśnie dostałam smsa - Pan Koala dziś został pracownikiem HBC, uwalniając się tym samym wreszcie od agencji! Za tym idzie podwyżka, no i spokój, bo kontrakt w dłoni, bez strachu, że zadzwonią i odwołają zlecenie.

GRATULACJE!!! :))))

Idę w ramach osobistych gratulacji upichcić mój pierwszy makaron z serem i szpinakiem :)

Zazieleniło się...

... niestety tylko w ogrodzie botanicznym, ale zawsze coś. Pan Koala stwierdził, że skoro zima nas dobija, to trzeba się udać tam, gdzie jest zielono i ciepło. Niestety na Miami nas nie stać, więc zostałam zaprowadzona do Allan Gardens Conservatory, czyli jedynego takiego miejsca nie na świeżym-znaczy-zimnym powietrzu w Toronto. A przynajmniej jedynego, które zdołał znaleźć mój Dzielny Mężczyzna.

Było faktycznie zielono i egzotycznie:

Wyszukiwane słowa kluczowe...

Przeglądając dziś statystyki bloga naszego i postanowiłem podzielić się jakimi drogami trafiają w nasze progi ludzie ze swiata:)



Dodam ze kiedyś ktoś wpisał w googla słowo FARFOCLE :)

Tak od serca. Bo lubię.

No dobra, czas napisać o paru rzeczach trawiących duszę, które tym samym wyjaśnią, mam nadzieję, niektóre moje poglądy i reakcje. I uspokoją Moją Mamę, że nie zamierzam wiązać się na stałe z zawodem kasjerki ;)
Innym słowy, ten post będzie o tym po co w ogóle był ten wyjazd i jakie za nim stały powody. I dlaczego w żadnym wypadku, ani przez chwilę go nie żałuję.

A dziś do tablicy wywołam...

...Monikę :) Poważnie, nie masz dostępnego profilu, a co za tym idzie maila, a mamy ważną sprawę, więc baaardzo prosimy o kontakt :)
Dziękujemy :)

Pendulum, czyli koncert lekko osłabiony

Osłabiony podwójnie...

Zaczęło się od tego, że kilku znajomych na Facebooku polubiło zespół Pendulum. Z ciekawości weszłam, sprawdziłam i... No właśnie. Nie mogłam się zdecydować, czy mi się podoba czy nie, co już było intrygujące, bo nie miewam takich dylematów. Z jednej strony elektroniczne dźwięki, ale brzmiące często jak Atari, z drugiej mocne gitary, z trzeciej wpadające w ucho melodie. Sprawdziłam, że grają w Toronto 2go lutego i przez miesiąc chodziłam, słuchałam i debatowałam, chcę iść, czy nie, podoba mi się to to, czy nie? W końcu postanowiłam, że lubię, Pan Koala przesłuchał i również zaakceptował, klamka zapadła idziemy na koncert :)

Lunch na wysokościach

Zanim zacznę chciałam tylko korzystając z przywileju prowadzenia tego bloga napisać jedną rzecz - fajnie by było, gdyby część osób tak mocno krytykujących jakikolwiek wybór inny od Kanady zdali sobie sprawę z tego, że gdzie indziej też może być fajnie, i że skoro Wam jest tutaj super dobrze, to nie znaczy, że wszystkim będzie :)

Jak już wspominałam, wczoraj wybraliśmy się zjeść lunch w restauracji w CN Tower. Cała oferta była częścią Winterlicious, czyli akcji trwającej od 28go stycznia do 10go lutego, kiedy to uczestniczące restauracje oferują swoje ograniczone menu za znacznie niższe ceny niż zwykle. Z tego co wiem, jest też Summerlicious, z którego też na pewno skorzystamy. 

W ten weekend zamknięta była najbardziej uczęszczana część głównej (jednej z trzech - nie mogłam się powstrzymać ;)) linii metra, co w niektórych komentarzach w sieci urastało momentami do zamachu na wolność mieszkańców Toronto :) Może się tak wystraszyli, że gdzieś będą musieli iść. Na szczęście większość zareagowała normalnie, czyli ze zrozumieniem, ze kiedyś prace naprawcze trzeba wykonać. O dziwo TTC spisało się rewelacyjnie - na stacjach skrajnych, na których "kończyło" się metro były stada pracowników informujących o sytuacji i kierujących do zastępczych autobusów. Jak zobaczyliśmy kolejkę, to w pierwszym odruchu zaklęliśmy, ale okazało się, ze nie tylko wpakowywanie ludzi szło sprawnie, ale zaraz podjechał następny, więc bez żadnego problemu dostaliśmy się tam gdzie zamierzaliśmy. 

Wywołana nagrodą...

... nagradzam z powrotem :) Wprawdzie nie jestem wielką fanką blogowych zabaw, ale tutaj dostałam nagrodę, więc jako istota przekupna włączam się ;) Nagrodę przyznała nam Stardust, za co oboje dziękujemy, w szczególności za przymiotnik "młodych", ha! Ponieważ jutro już pojawi się nowy wpis, ten powstał na gorąco, żeby nie odwlekać w czasie głaskania po głowach :)

Nagroda wygląda tak:


Ponieważ w blogosferze aktywnie funkcjonuję od niedawna nie mam w linkowni 150 blogów, ale blogi czytam nie od dziś, więc ulubione mam. Na dodatek musiałam przetrząsnąć wspomnienia i przypomniały mi się dwa, które czytałam kiedyś, a do których później zapominałam wracać. Zasady zabawy są takie, że ja nagradzam 10 blogów, informuję o tym nagrodzonych, a oni powinni się tym pochwalić na swoim blogu zamieszczając linka do mnie i zdjęcie nagrody. I nagrodzić swoją dziesiątkę. Siłą rzeczy niektórych informować nie będę, wiec pozostanie po prostu mój ranking :) Kolejność przypadkowa, chociaż pierwsze miejsce celowe.

1. Kris za pomoc najpierw bierną (trafiłam na bloga szukając opinii o życiu w Toronto), a potem czynną w całej tej naszej wyprawie. Chociaż się gryziemy w opiniach, to dzięki niemu wystartowaliśmy w miarę bezboleśnie, mając wiedzę, której nie znaleźlibyśmy w sieci, a którą dzielnie nam przekazywał odpisując na każdego maila przez parę miesięcy :)
2. Bartek Pogoda za zdjęcia, podróże, wspaniały opis wyprawy po Ameryce Południowej, który przeczytałam parę razy i podsycanie mojego postanowienia, że kiedyś wyjadę z Polski.
3. Jarek Sępek za wzbudzenie pragnienia zobaczenia Australii i dziką zazdrość za przejechanie dookoła niej na motocyklu :) Dawno u niego nie byłam, ale widzę, że teraz jest w Nowej Zelandii, wydał książkę, więc wnioskuję, że pogodził swoją pasję ze sposobem na życie.
4. Stardust za cięty język, humor i umilanie mi bezrobocia - czytałam całego bloga od początku jak bez pracy w domu siedziałam.
5. Lotnica za Garfielda :)
6. Edysia za fenomenalne przepisy i ciasto (murzynek z jabłkami), w którym zakochał się Pan Koala :)
7. Przemek za utwierdzanie mnie w przekonaniu, że ja chcę do Australii, piękne opisy wycieczek i zdjęcia wywołujące fale zazdrości w zimie :)
8. Daniel Passent za erudycję i przypominanie mi, że wcale taka bystra nie jestem.
9. Daniel, Aga i Wojtek za niesamowitą pozytywną energię, zdjęcia i studia w Poznaniu ;)
10. Kobieta Pracująca za zdjęcia i nadzieję, że się uda :)

No. Nie było łatwo, bo nie mam tych ulubionych blogów za wiele, ale się udało :) Nie będę informować nagrodzonych, bo większość regularnie nas odwiedza, a nie będę przecież zostawiać wiadomości Panu Passentowi :)

Seniority, czyli kolejka

Już pisałam kiedyś o pracy tutaj, teraz czas na rozwinięcie tematu w miarę jak nam doświadczenia przybywa. Zaznaczam, ze nie wszystko co napiszę poniżej jest krytyką, staram się przedstawić rzeczywistość, a że pewnie w paru miejscach mi sie wymsknie, to już inna sprawa ;)

Seniority to nasze ulubione słowo tutaj. Podobnie jak związki zawodowe.
Seniority to nic innego jak hierarchia, w której starsi stażem mają pierwszeństwo. Związki zawodowe to związki zawodowe i pomimo moich lewicowych poglądów ogólnych, gospodarcze mam jednak mocno liberalne (choć ciągle ewoluują) i związki zawodowe w takim kształcie jak tutaj uważam za wrzód na dupie. Seniority i związki zawodowe są mocno powiązane, ale tak jak w każdym (podejrzewam) związku zawodowym istnieje seniority, tak seniority nie ogranicza się tylko do związków zawodowych.

Zamroziło nas ;)

Milczymy ostatnio, gdyż odbywają się w naszym skromnym gronie intensywne dyskusje na temat przyszłości ;) Konsultowane z paroma innymi osobami, co grono powiększa. Ja wiem, że jesteśmy tu 4 miesiące, ale z założenia przyjechaliśmy na rok i też odczuwamy potrzebę przynajmniej wstępnego przedyskutowania dalszych opcji. Dlatego myśli zajęte są analizami, plusami, minusami zamiast opisami kanadyjskiej rzeczywistości. O niektórych rzeczach nie wspominamy, bo poglądy mamy znacząco różne od większości, a nie mamy ochoty na awantury. Myślę, że w przyszłym tygodniu pojawią się nowe zdjęcia, bo w niedzielę idziemy na lunch na wysokościach, czyli w restauracji zlokalizowanej w CN Tower. Trzymajcie kciuki, żeby pogoda była ładna i widoki warte obfotografowania :)